บทที่ 125 บทส่งท้าย 3

ซึ่งชวินบุตรสามารถพูดได้อย่างเต็มปาก ว่าที่เขาเป็นอย่างนี้ได้ก็เพราะเธอทั้งนั้น สำหรับเขาโมลีเป็นเหมือนแสงที่เล็ดลอดเข้ามาในอุโมงค์ตัน ไม่ได้เจิดจ้างดงาม หรือสว่างวาบจนเห็นทุกอย่าง แต่แสงเล็กน้อยเพียงแค่นั้นกลับทำให้เขาเปี่ยมไปด้วยความหวัง เธอค่อย ๆ ทำให้เขาได้เห็นตัวตน ค่อย ๆ ให้คนที่ไม่เคยเจอแสงใด...